Portret traktuję dość swobodnie. Właściwie każdy kadr, który skupia się na wizerunku człowieka, mógłbym nazwać portretem. Niektóre zdjęcia koncentrują się przede wszystkim na twarzy, inne pokazują większą część sylwetki, ale w gruncie rzeczy wszystkie nadal pozostają portretami.
Nie ograniczam więc fotografii portretowej do jednego konkretnego kadru czy sposobu fotografowania. Dla mnie ważniejsze od ścisłej definicji jest to, że w centrum zdjęcia znajduje się człowiek i jego wizerunek.
Granice pomiędzy tymi rodzajami portretu nie są oczywiście sztywne — jedno zdjęcie może swobodnie łączyć cechy kilku z nich.
Portret artystyczny
Portret artystyczny
Portret artystyczny przesuwa balans z koncentracji wyłącznie na osobie fotografowanej w stronę samej formy zdjęcia i autorskiej interpretacji. Znaczenia nabierają światło, kompozycja, kolor, przestrzeń, sposób pracy z ciałem i twarzą, użyta technika, a także wszystkie te drobne niuanse, które sprawiają, że obraz staje się czymś wyjątkowym i trudnym do powtórzenia.
Ważny jest dla mnie również sam proces jego powstawania: miejsce, atmosfera, pomysł, relacja między fotografem a osobą przed obiektywem oraz cały kontekst, który towarzyszy wykonaniu zdjęcia. Dobry portret artystyczny nie musi wszystkiego tłumaczyć. Czasem wystarczy gest, spojrzenie, światło albo detal, żeby zasugerować coś na kształt historii zaklętej w pojedynczym obrazie.
To mój ulubiony rodzaj portretu, ponieważ ostatecznie na fotografii pozostają dwie osoby. Pierwszą jest osoba portretowana — ze swoim wyglądem, charakterem, emocjami i sposobem bycia. Drugą jest twórca, którego obecność widać w sposobie patrzenia, wyborze chwili, kadru, światła i całej estetyki obrazu.
Właśnie na styku tych dwóch osób powstaje fotografia, której nie da się stworzyć dokładnie tak samo po raz drugi.
Portret modowy / edytorial
Portret modowy / edytorial
Edytorial traktuję jako formę portretu, w której wizerunek osoby łączy się ze stylizacją, pozą, światłem i charakterem całej sceny. Portret modowy nie musi więc służyć wyłącznie pokazaniu ubrania czy konkretnego produktu. Znacznie bardziej interesuje mnie budowanie spójnego obrazu, w którym wszystkie elementy pracują razem i tworzą określony klimat.
W edytorialu ogromne znaczenie ma sposób, w jaki osoba funkcjonuje przed obiektywem. Gest, ruch, ułożenie ciała, spojrzenie czy nawet sposób, w jaki materiał układa się podczas fotografowania, stają się częścią kompozycji. Portret modowy może być elegancki i dopracowany, ale równie dobrze surowy, niepokojący, ekspresyjny albo celowo niedoskonały.
To fotografia bardziej świadomie konstruowana niż klasyczny portret. Edytorial często zaczyna się od pomysłu, stylizacji albo konkretnej estetyki, a dopiero później pojawia się pytanie, jak najlepiej wpisać w nią fotografowaną osobę. Jednocześnie nie chcę, żeby człowiek stawał się jedynie dodatkiem do ubrania czy scenografii. Dobry portret modowy nadal powinien zachować charakter osoby stojącej przed obiektywem.
Lubię edytorial właśnie za tę swobodę. Pozwala połączyć portret, modę, stylizację i narrację w jeden obraz, który nie musi być dosłowny ani oczywisty. Czasami bliżej mu do fotografii reklamowej, czasami do sztuki, a czasami po prostu do mocnego, charakterystycznego portretu.
Portret klasyczny
Portret klasyczny
Portret klasyczny jest chyba najbardziej bezpośrednią formą fotografii portretowej. W centrum pozostaje człowiek — jego twarz, sylwetka, spojrzenie i sposób, w jaki prezentuje się przed obiektywem. Nie potrzeba tutaj rozbudowanej scenografii, mocnego konceptu ani stylizacji, która przejmuje całą uwagę.
Nie oznacza to jednak, że klasyczny portret musi być zachowawczy albo nudny. Może powstać w studio, w plenerze, przy naturalnym świetle albo w bardziej świadomie zbudowanej aranżacji. Może być delikatny, elegancki, surowy lub pełen emocji. Najważniejsze jest to, że wszystkie środki fotograficzne pracują przede wszystkim na rzecz osoby portretowanej.
Lubię klasyczny portret za jego prostotę. Kiedy usuwa się nadmiar elementów, zostaje to, co najważniejsze: twarz, gest, spojrzenie i charakter. Czasami właśnie takie zdjęcie mówi o człowieku więcej niż najbardziej rozbudowany koncept.
Dobry portret klasyczny nie próbuje na siłę zmieniać osoby w kogoś innego. Powinien raczej wydobyć to, co już w niej jest — tylko pokazać to w odpowiednim świetle, kadrze i właściwym momencie.
Portret beauty
Portret beauty
Portret beauty skupia uwagę przede wszystkim na twarzy, skórze, spojrzeniu, makijażu, włosach i detalach, które budują charakter całego wizerunku. To fotografia, w której każdy drobiazg ma znaczenie — od światła i koloru po gest, teksturę i sposób, w jaki twarz pracuje przed obiektywem.
Beauty nie musi jednak oznaczać jednego stylu. Może być delikatne, miękkie i subtelne, oparte na naturalnym świetle i spokojnej estetyce. Może też być ostre jak żyleta — kontrastowe, wyraziste, prowokujące, z mocnym makijażem, kolorem i charakterem.
Lubię tę formę portretu właśnie za jej elastyczność. Można zbudować obraz bardzo czysty i elegancki albo pójść w stronę czegoś bardziej alternatywnego, surowego czy edytorialowego. Niezależnie od kierunku, w centrum pozostaje twarz i sposób, w jaki opowiada o osobie przed obiektywem.
Zapytaj o współpracę
Asystent
BOT: Jestem wirtualnym (i w miarę inteligentnym) asystentem. Jeśli masz jakieś pytania, to chętnie Ci pomogę!
